Hanna Bogusława Dunowska
Biografia
Hanna Bogusława Dunowska urodziła się 18 grudnia 1958 roku w Mińsku Mazowieckim. W młodości uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego o profilu humanistycznym, a następnie studiowała na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, gdzie w trzecim roku zagrała pierwszą główną rolę w filmie Piotra Andrejewa Czułe miejsca (1980). Pojawiła się także w serialu TVP Dom (1980).
Występowała na scenie w sztukach Król Jerzy (1983) Marka Hłaski w Teatrze Nowym im. Gustawa Morcinka w Zabrzu, Rewolwer (1983–1984) jako Klara Salvandor, Niebezpieczne związki (2004) w Teatrze Polskim Bielsku-Cieszynie, Pan Puntila i jego sługa Matti (1987–1988) Bertolta Brechta, Oskarżony Dymitr Karamazow (1990–1991) Dostojewskiego w Teatrze Narodowym oraz musicalu Ostry makijaż (1992).
W metafizycznym dramacie psychologiczno-politycznym Krzysztofa Kieślowskiego Bez końca (1984) z Grażyną Szapołowską pojawiła się jako działaczka opozycji. Była również widoczna na ekranie w rosyjskim filmie science fiction Siedem elementów (1984) oraz w serialu 07 zgłoś się (1987).
Trafiła także do obsady telenoweli W labiryncie (1988–1990) Pawła Karpińskiego oraz melodramatu Gorzka miłość (1989). W 1990 zagrała w adaptacji powieści Krystyny Kofty Femin w reżyserii Piotra Szulkina. Później występowała w miniserialu TVP1 Kuchnia polska (1991) i licznych produkcjach telewizyjnych i filmowych, takich jak Gladiator dla komornego (1993), Psy (1992) i Ewangelia według Harry ego (1994).
W latach 1993–1996 prowadziła program rozrywkowy Czar par w TVP1 wspólnie z Krzysztofem Ibiszem. Była również prezenterką programu Polonia 1. W teatrze Komedia w Warszawie grała w 2008 roku Niebezpieczne związki, a w 2010 roku Dziewczyny z kalendarza.
Ukończyła dwuletnie studium psychoterapii w Instytucie Psychologii Procesu w Warszawie oraz studia podyplomowe na Wydziale Psychologii Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie (2014–2019) i prowadziła Ośrodek Rozwoju i Psychoterapii Przemiany. Wcześniej pracowała z ofiarami przemocy w Centrum Praw Kobiet, a także współpracowała z Centrum Psychologiczno-Terapeutycznym Wspierania Rodziny w Pruszkowie.
Życie prywatne: była dwukrotnie mężatką; miała córkę Joannę (ur. 1981) i syna Juliana (ur. 1997). Zmarła 1 sierpnia 2019 w Grodzisku Mazowieckim. Uroczystość pogrzebowa odbyła się 14 sierpnia 2019 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, urna z prochami została pochowana w grobie rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 85B-I-27).