Ignacy Borkowski
Biografia
Ignacy Borkowski (wcześniej Ignacy Burek) znany także pod pseudonimem Wicek, Długi i Wysoki, urodził się 17 czerwca 1907 w Mińsku Mazowieckim. Był synem Józefa i Józefy Burków. Po ukończeniu szkoły elementarnej pracował jako uczeń ślusarski w fabryce metalowej K. Rudzki i S-k w Mińsku Mazowieckim. Wstąpił do sekcji młodzieżowej Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Budowlanego w Polsce, brał udział w strajkach i demonstracjach; w 1927 został zwolniony z pracy, a następnie wstąpił do KZMP. W 1933 wstąpił do KPP i uczestniczył w organizowaniu strajków szewców-chałupników w Mińsku Mazowieckim. W 1937 wyjechał do Hiszpanii, gdzie walczył jako dowódca plutonu, a później kompanii ckm w Batalionie im. Jarosława Dąbrowskiego. Po drodze został ranny nad Ebro. Był członkiem KPH i po wybuchu II wojny światowej internowano go we Francji (1939–1941).
W styczniu 1941 wyjechał do ZSRR i przebywał na kuracji w sanatorium. Po napaści Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 przydzielono go do grupy wywiadowczej działającej na tyłach wroga, a następnie skierowano na kurs do Międzynarodowej Szkoły Partyjnej przy Komitecie Wykonawczym Kominternu w Kusznarenkowie (Baszkiria). Jesienią 1943 został zrzucony w okolice Pińska, gdzie formował oddział im. T. Kościuszki. W styczniu 1944 wraz z oddziałem dowodzonym przez Leona Kasmana przybył na Lubelszczyznę w rejon Lasów Parczewskich. Tu oddział podzielono na dwie grupy: dowódcą jednej został "Wicek" i wraz z nią przeszedł na teren południowej Lubelszczyzny (Okręg AL nr 5). Działając od lutego 1944 w składzie 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej, oddział Borkowskiego przeprowadził szereg akcji i stoczył kilka potyczek z okupantem na terenie powiatu kraśnickiego, krasnostawskiego i puławskiego. 5 marca 1944 urządził zasadzkę na niemiecki oddział łączności w rejonie Zofianki (pow. Janów Lubelski), w której zabito 10 Niemców i zdobyto broń. W 29 i 30 kwietnia spalił mosty we wsiach Krzemień i Dzwola. W kwietniu wykoleił pociąg z wojskiem niemieckim na odcinku Kraśnik–Szastarka. 7 maja stoczył walkę pod Zdziarami, w której zginęło ok. 29 hitlerowców. W maju 1944 został dowódcą 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej. Kierował walką oddziałów brygady podczas największej bitwy partyzanckiej w Lasach Lipskich, Janowskich, w puszczy Solskiej 9–25 czerwca 1944. Jako dowódca brygady uczestniczył w jej walkach aż do wyzwolenia Lubelszczyzny. W tym czasie zaczął używać nazwiska Borkowski.
Po wyzwoleniu był kolejno komendantem wojewódzkim MO w Lublinie (do lutego 1945), w Łodzi (do 1946) i Gdańsku (do 1948). Jednocześnie wchodził w skład egzekutywy Komitetów Wojewódzkich PPR w tych miastach. W 1948 został komendantem MO m.st. Warszawy. Był również członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego PZPR. Jako delegat z Łodzi uczestniczył w I Zjeździe PPR (6–13 grudnia 1945). Od 1951 pracował w Komendzie Głównej MO jako inspektor główny ORMO. Wchodził też w skład KZ i egzekutywy POP przy KG MO. W 1961 przeszedł na rentę dla zasłużonych.
Zmarł w Warszawie. Spoczywa razem z żoną na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A2-tuje-3).
Życie prywatne: Po wojnie poślubił Leonardę Genowefę Stefańską (ur. 16 kwietnia 1922, zm. 3 stycznia 2014), byłą sanitariuszkę GL i AL ps. Heniek. Walczyła razem z nim w 1 Brygadzie AL im. Ziemi Lubelskiej; na Porytowym Wzgórzu została ranna w kolano. Mieli dwóch synów.