Jerzy Kornacki

Prozaik
22.07.1908 11.11.1981 Mińsk Mazowiecki
Strona główna / Sławne osoby / Jerzy Kornacki

Biografia

Jerzy Kornacki (1908–1981) był polskim prozaikiem.

Urodził się 22 lipca 1908 w Mińsku Mazowieckim. Był synem Ludwika Ignacego Kornackiego i Felicji z domu Życieńskiej. Ukończył Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie.

Debiutował jako prozaik na łamach czasopisma Kobieta Współczesna w 1931 roku. W latach 1932–1933 był redaktorem tygodnika Epoka. W latach 1933–1937 był współzałożycielem i członkiem zespołu prozaików Przedmieście.

W latach 1944–1945 przebywał w Lublinie, gdzie w tym okresie był posłem do KRN. Od 1945 roku mieszkał w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu reformowanym, w grobie swoich pradziadków Dürr, przy ul. Żytniej w Warszawie (kwatera O-1-2a).

Twórczość Kornackiego obejmuje m.in. Oczy i ręce (opowiadania), Rozsada (opowiadania) i Kręgle i kule (powieść). Był również autorem nieopublikowanych dzienników z okresu wojny i lat powojennych Kamieniołomy oraz licznych szkiców i powieści, takich jak Ludzie wśród ludzi, Polonez, Jadą wozy z cegłą, Wisła i Zielone lato 1934.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Debiut jako prozaik w 1931 na łamach Kobieta Współczesna.
Redaktor tygodnika Epoka (1932–1933).
Współzałożyciel i członek zespołu prozaików Przedmieście (1933–1937).
Poseł do KRN w czasie II wojny światowej (1944–1945).
Odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski; Złoty Krzyż Zasługi (1946).

Ciekawostki

{"fakt": "Autor nieopublikowanych dzienników z okresu wojny i lat powojennych pt. Kamieniołomy."}
{"fakt": "Związany z warszawskimi instytucjami kultury i polityki po II wojnie światowej."}
{"fakt": "Pochowany na cmentarzu reformowanym w Warszawie w grobie pradziadków Dürr przy ul. Żytniej (kwatera O-1-2a)."}

Udostępnij