Ludwik Stefan Meisner
Biografia
Urodził się 31 maja 1899 roku w Mińsku Mazowieckim jako syn Karola i Marii z Urbańskich. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1918 roku i został przydzielony do 7. pułku ułanów. W wojnie z bolszewikami walczył w szeregach 13. pułku ułanów.
Po latach służby awansował w Wojsku Polskim: 5 sierpnia 1922 mianowano go podporucznikiem w korpusie oficerów jazdy; 16 listopada 1923 awansowano na oficera zawodowego, ze starszeństwem z 1 czerwca 1922; 1 czerwca 1924 awansował na porucznika ze starszeństwem; 5 października 1925 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W marcu 1930 przeszedł do 1. pułku ułanów w Augustowie; 3 stycznia 1931 został przydzielony na sześciomiesięczny II kurs uniatrny oficerów broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie; w październiku 1931 przeniesiony do 2. pułku pancernego, by następnie pełnić służbę w 2. batalionie czołgów i samochodów pancernych. W 1934 został przeniesiony do 10. pułku ułanów w Białymstoku. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Brygady Kawalerii „Białystok”. Na stopień rotmistrza awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 40. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1937 został przeniesiony do nowo utworzonego korpusu oficerów broni pancernych w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1936. W 1937 został odkomenderowany do 8 batalionu pancernego w Bydgoszczy. W listopadzie 1938 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie na stanowisko dowódcy 1 kompanii podchorążych rezerwy Szkoły Podchorążych Broni Pancernych.
2 września 1939 otrzymał rozkaz udania się z podchorążymi w kierunku Lwowa, prawdopodobnie do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ III nr 3, który później ewakuował się do Przemyśla, a następnie do Podkamienianej Podolu. Przypuszczalnie dostał się do sowieckiej niewoli.
Zgodnie z datą ostatniej wiadomości do bliskich, 28 listopada 1939 był już w obozie w Kozielsku. Według stanu z kwietnia 1940 jeniec obozu kozielskiego. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 w lesie katyńskim. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Otwocku (sektor VI, rząd 31, nr 1698).
Był żonaty z Wierą z Koronkiewiczów (1903–1998), z którą miał córkę Janinę (1924–2017), lekarkę i syna Jerzego, inżyniera.