Marian Rokicki

Marian Rokicki urodził się w Mińsku Mazowieckim w rodzinie robotnika Piotra Rokickiego i Katarzyny z Woźniców; był bratem Stanisława. Z zawodu był szewcem, a od 1931 należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej (KZMP). Za działalność komunistyczną wielokrotnie aresztowany i więziony - pierwszy raz w 1932 za kolportaż ulotek. W 1934 został sekretarzem Miejskiego Komitetu KZMP w Mińsku Mazowieckim i pełnił tę funkcję dwa lata; był również członkiem Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom. W 1936 zaangażował się w Front Ludowy, działał również w kierunku zbliżenia między działaczami KPP a Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. We wrześniu 1936 ponownie został aresztowany i osadzony w Areszcie Centralnym, zwolniono go po sześciu tygodniach za kaucją. 24 grudnia 1936 wyruszył do Hiszpanii, aby walczyć tam w szeregach Brygad Międzynarodowych; przekroczył granicę z Czechosłowacją i dotarł do Pragi, gdzie przebywał do maja 1937. Z powodu braku wcześniejszej służby wojskowej odmówiono mu pomocy w dalszej podróży; podczas powrotu do kraju został aresztowany w Cieszynie i osadzony w miejscowym areszcie, gdzie zachorował na gruźlicę. Następnie przewieziono go do szpitala więziennego na Mokotowie w Warszawie. W marcu 1938 został skazany na trzy lata więzienia za nielegalne opuszczenie kraju, dwa miesiące później opuścił zakład karny za kaucją w celu kontynuowania kuracji. W listopadzie 1938 wcielono go do 71 Pułku Piechoty w Zambrowie, skąd w styczniu 1939 został zdemobilizowany jako niezdolny do służby. W październiku 1939 przedostał się do Białegostoku, ale ze względu na pogarszający się stan zdrowia trafił do przychodni przeciwgruźliczej, gdzie zmarł. Do grudnia 2017 istniała w Mińsku Mazowieckim ulica Braci Rokickich upamiętniająca Mariana i Stanisława Rokickich.