Stanisław Rokicki
Biografia
Stanisław Rokicki urodził się 30 marca 1908 roku w Mińsku Mazowieckim. Był szewcem, w 1925 wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, a w 1928 do Komunistycznej Partii Polski. Podczas kampanii wyborczej do Sejmu w 1928 agitował na mińskim rynku, aresztowano go i osadzono w Areszcie Centralnym, gdzie przebywał sześć miesięcy.
Ponownie aresztowany we wrześniu 1931 podczas marszu głodnych, skazany na osiem miesięcy, więziony w Pawiaku. W 1936 zaczął działać w Klasowych Związkach Zawodowych, organizował strajki, był sekretarzem dzielnicowym KPP w Mińsku Mazowieckim. W 1937 przeniósł się do Będzina, pracował w firmie „Kugelmann”, utrzymywał również kontakt z czeskimi komunistami.
Po wybuchu II wojny światowej, w grudniu 1939 powrócił do Mińska Mazowieckiego. W styczniu 1942 po spotkaniu z Władysławem Skowrońskim „Młotem” stworzył komórkę Polskiej Partii Robotniczej w Mińsku Mazowieckim, podczas pierwszego posiedzenia powierzono mu funkcję sekretarza Komitetu Dzielnicowego PPR Warszawa-Prawa Podmiejska, przyjął wówczas pseudonim „Suchy”. Został też członkiem Komitetu Okręgowego PPR w terenie, a także grupy wypadowej Gwardii Ludowej.
27 lipca 1943 został aresztowany w Mińsku Mazowieckim przez gestapo i osadzony na Pawiaku, torturowany w siedzibie gestapo w alei Szucha; został tam zamordowany 27 sierpnia 1943 i pochowany w nieznanym miejscu. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Do grudnia 2017 w Mińsku Mazowieckim istniała ulica Braci Rokickich, która upamiętniała Mariana i Stanisława Rokickich.