Tytus Zienkowicz
Biografia
Urodzony w Tomaszowie Mazowieckim, ukończył wyższe gimnazjum gubernialne w Radomiu i po uzyskaniu matury w 1853 roku rozpoczął pracę w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych w Warszawie. Po dziesięciu latach awansował na Sekretarza Wydziału Przemysłu i Kunsztów. W tym czasie, jako wolny słuchacz, studiował prawo w Szkole Głównej Warszawskiej.
Był młodym kancelistą wydziałowym, gdy w styczniu 1863 roku Stefan Bobrowski powołał go na pomocnika. Po śmierci Bobrowskiego 12 kwietnia 1863 roku został wybrany tymczasowym naczelnikiem Warszawy, however nie został członkiem rządu. Wydał kilka odezw, m.in. z 21 kwietnia zabraniającą nabywania od żołnierzy rosyjskich rzeczy pochodzących z rabunku (również po hebrajsku). Utracił władzę w maju w wyniku zmiany rządu. 12 czerwca ponownie objął stanowisko tymczasowego naczelnika miasta na kilka tygodni. Następnie udał się do Lwowa, gdzie w zimie 1863 roku był naczelnikiem miasta.
W Lwowie został uwięziony, however zbiec z więzienia za granicę przy pomocy Ludwiny Żerdzińskiej, Felicji Cieszkiewicz i Zofii Romanowicz.
W latach 1864–1870 pracował jako starszy urzędnik rachunkowy przy kolei lyońskiej w Paryżu. Od 15 marca 1871 roku pracował w galicyjskim Sejmie Krajowym we Lwowie, gdzie wkrótce został mianowany referentem funduszów gminnych do spraw serwitutowych podatków krajowych. Od maja 1872 roku kierował referatem podatków krajowych. Od 1873 roku pracował w Wydziale Krajowym, na co Sejm Krajowy wyraził zgodę specjalną uchwałą, ponieważ Zienkowicz nie miał formalnego wykształcenia prawniczego wymaganego na tym stanowisku.